Deze site is gewijd aan de muzikale carrière van de blues- en boogie woogie pionier Rob Hoeke.
Hij maakt vanaf het eind van de jaren vijftig furore met zijn Boogie Woogie Quartet en viert vanaf 1965 triomfen met The Rob Hoeke Rhythm And Blues Group. In de periode van 1965 tot en met 1971 scoort hij de nodige hits. De bekendste zijn Margio (1966), Drinking On My Bed (1968) en Down South (1970).
In de jaren zeventig en tachtig speelt Hoeke boogie-woogie en blues
met zijn regelmatig van samenstelling wisselende groep. Naast boogie woogie albums brengt hij onder meer een R & B album uit met ex-Animals Alan Price. Hij gaat verder op tournee in Europa en het Verre Oosten.
In de jaren negentig treedt hij, behalve met zijn eigen band, ook regelmatig op met collega-boogiepianisten Rob Agerbeek en Jaap Dekker als The Grand Piano Boogie Train.
In de loop van 1999 wordt Rob Hoeke ongeneeslijk ziek en hij overlijdt op 6 november 1999.
In hem verliezen we een boogie woogie- en bluespianist met een unieke stijl van spelen en bovendien een inspiratiebron voor velen.

Enkele medemuzikanten over Rob Hoeke:
Paul Hoeke (drums):
'Er zijn nu misschien boogiepianisten met meer techniek, maar qua originaliteit is Rob voor mij nog steeds de beste.'
Will de Meijer (gitaar, zang):  'Rob creëerde in zijn spel een bepaalde sfeer, heel herkenbaar en subtiel. Het swingde altijd als een gek.'
Willem Schoone (basgitaar, zang): 'Zijn sommige boogie woogie
pianisten qua spel nog wel eens inwisselbaar, Rob pikte je er altijd direct uit.'

John Schuursma (gitaar): 'Rob was  de eerste en - vooral in zijn beginjaren - de meest authentieke pianist in de Nederlandse popmuziek.'